DSOD #5 2025

Winnaar Henri Kolberg in actie

Ook dit jaar keek de organisatie van DSOD er enorm naar uit om weer eens een deftige windsurfwedstrijd te organiseren. De laatste keer dat de Slag plaatsvond, was in 2019. Sindsdien zijn er nauwelijks Slag-waardige dagen geweest. Depressies passeerden kortstondig, waarbij de surfpret al na enkele uurtjes verdwenen was. Om de kans op een wedstrijd te vergroten besloot de organisatie om de Slag ook doordeweeks plaats te laten vinden. Goeie keuze?

woord Patrick van Iersel & beeld Rinaldo Lokers & Patrick van Iersel

Hurricane seizoen gestart

Eind augustus trok ex hurricane Erin in de richting van Europa. De eerste tekenen van de herfst kondigde zich aan, maar helaas voor ons windsurfers, kregen alleen Ierland en Frankrijk de volle laag. Op 9 september zie ik de straalstroom vol op Nederland staan. Ik was direct enthousiast, immers zo’n krachtige en duidelijke straalstroom had ik al in geen tijden meer gezien. De dagen die volgden bleef de windvoospelling fier overeind en werd de stoke op facebook en instagram al flink opgevoerd.

Go-Go-Go!

Op vrijdag 12 september werd in overleg met wedstrijdleider Alwin door de organisatie een Go afgegeven voor de vijfde editie van de Slag. Alle weerdiensten waarschuwden voor zeer onstuimig weer voor maandag 15 september. Het draaiboek werd uit de kast gehaald en de organisatie was in rep in roer om weer een mooi evenement neer te kunnen zetten. Zo had Alwin een jurybus geregeld, Kees de Duotone aanhanger van Herman en had Marcel de catering camper weer uit de stalling gehaald. Stel dat het zou gaan regenen dan hadden we toch wat mogelijkheden om te schuilen. Het hele weekend bleef de voorspelling staan… 30-35 knopen uit wzw en als toetje ook nog zon en 16-18 graden! Haast te mooi om waar te zijn.

Remko de Zeeuw tussen de dikke bakken

The battle continues!

Zou het net zo episch worden als de eerste editie van 2016? Mijn nacht was, net als de weersverwachting, erg onstuimig. Maandagochtend ging de wekker al vroeg en zag in de app groep een berichtje van Jordy “kan iemand wat Norrit meenemen a.u.b? Verkeerde mosselen gisterenavond hier in Dishoek”. Eerlijk is eerlijk… ik moest er best om lachen, maar toch effe snel een pakje in mijn tas gegooid. Na een haastig ontbijt reed ik snel naar Domburg. Al vrij vroeg kwam ik erachter dat mijn surfpak nog thuis in de gang hing en dus weer snel teruggereden, waardoor ik iets later op de spot aankwam dan gepland. Onderweg kreeg ik nog een regenbui op mijn dak, maar in Domburg aangekomen was het droog en stond er een harde tot stormachtige wind. Met hoog water rolde er al lekkere jetsers binnen. Het evenementen terrein begon al aardig vorm te krijgen en op de spot was het een drukste van jewelste. Verschillende deelnemers hadden zich al bij de inschrijf balie gemeld, anderen waren al in de weer om hun kleinste zeiltjes op te tuigen. Om 9:30 verzamelden de ietwat nerveuze deelnemers zich voor de skippers meeting. Niemand wilde natuurlijk in de eerste heat starten en eerst de kat uit de boom kijken, maar Kees mocht de honneurs waarnemen.

De Slag van Kees:

Op de spot aangekomen was het meteen een drukte van jewelste. Na de inschrijving was meteen de schippers meeting en wedstrijdleider Alwin maakte duidelijk dat er twee sprongen en twee golfritten werden geteld in een heat van ongeveer een kwartier. Geluksvogel dat ik was, streed ik in de eerste heat (10:00 uur) tegen niemand minder dan Pim, Eelke en Mas Jonker. Alleen de beste twee zouden doorgaan, dus zou ik vol aan de bak moeten. Op nadering van een bui was de wind even iets minder dus ik startte met een 4 m op m’n grote board. Na 5 minuten trok de wind gigantisch aan en stond ik meteen overpowered. Gelukkig kon ik een paar mooie sprongen en een golfrit laten zien, maar werd ik desondanks derde in mijn heat en dus niet in 1 keer door.

De wind trok nog meer aan en we kregen zeer mooie actie te zien op het water. Hoge forwards en backies werden aan jury en publiek getoond. In de “verliezers ronde” kreeg ik gelukkig nog een tweede kans. Met afgaand tij werden de golven lager en rommeliger, waardoor het extra lastig was om goeie golfritten te maken. Ik perste er nog een paar goeie acties uit en was gelukkig door naar de volgende ronde. Na het middaguur met opkomend water werden de golven cleaner en hoger. Golven van 2 meter plus waren geen uitzondering. Dit zagen we ook aan de actie op het water. De sprongen werden hoger en de trukendoos op de golven werd opengetrokken. De finale was een waar spektakel. Henri Kolhberg, local Pim van den Borgt, Jordy van der Panne en Remco de Zeeuw zouden het tegen elkaar opnemen. Remko, die met een beetje mazzel door was gegaan omdat Kevin Mevissen zich in zijn heat had geblesseerd, ging als een malle, maar uiteindelijk waren Pim en Henri net effe wat beter.

De Slag van Stefan

De meteorologische herfst begon geweldig voor ons windsurfers. Sinds begin september werden we verwend met rijkelijk wind en golven in Zeeland. En de forecast voor maandag, 15 september, zag er gewoon brutaal goed uit, met de perfecte omstandigheden voor De Slag om Domburg. Na 6 jaar wachten kwam er niet veel later de GO van de DSOD organisatie, maandag zou het gebeuren, jiehaaaa! Ik wist van de vorige edities dat windsurfen tijdens DSOD survival of the fittest is. Ik lag al een tijd in de lappenmand, maar deze editie wilde ik echt niet missen. Een voorbereid man is er twee waard, dus sloeg ik bietensap, Voltaren crème en Ibuprofen in, nam ik alles ver buiten de aanbevolen dosering in, tuigde ik de kleine zeiltjes nog eens op en ging ik die zondag extra vroeg onder het wol.
Maandagochtend reed ik – een tikje misselijk van al dat bietensap en Ibuprofen – maar vol goesting naar den Diek van Domburg, waar al behoorlijk veel bedrijvigheid was toen ik er om half 9 aankwam. De wind was nog wat vlagerig, soms vol aan, en soms verrassend slap, maar daar de voorspellingen heel veel wind gaven, tuigde ik meteen mijn 3.4 op. Ik was ingedeeld in heat 3, samen met Bjorn en Tonny, die ik goed ken. De wind was vlak voor het begin van de heat in standje “vol aan” gegaan dus de eerdere twijfels over welke zeilmaat te nemen waren daarmee definitief van tafel. Maat 3.4 en goed strak opgetuigd was meer dan groot zat. Vlak voor de heat vaarde ik al eens naar buiten en toen was al duidelijk dat het voor mij meer overleven dan varen ging worden. Met veel te veel adrenaline in mijn lijf begon ik mijn heat met een snoeiharde katapult, lekker begin van mijn heat met andere woorden, en het zou daarna niet veel beter worden. Bij mijn eerste golfrit werd ik namelijk genadeloos van mijn board gehaald door zo’n typische krachtige breker zoals we die in Domburg hebben. Direct was ik mijn materiaal kwijt. Door de stroming was mijn setje ineens 200 meter van mij verwijderd en dacht ik enkel nog “kalm blijven en naar het strand zwemmen”. De stroming en golven waren echter pittig en na enkele eindeloze minuten zwemmen was ik meer dan blij dat ik terug op het strand stond. Twee kiters hadden ondertussen mijn materiaal uit de branding gevist en dit had het wonderwel zonder schade overleefd. Dit in tegenstelling tot het zeil van Tonny dat op de palen was geknald… Lekker begin van DSOD voor ons tweeën! Als laatste van mijn heat mocht ik nog een keer proberen me te kwalificeren voor de volgende ronde. Hiervoor zou ik in mijn volgende heat bij de eerste twee moeten eindigen. Tegenstanders? Allemaal buddies van mij, zijnde Tonny, die ondertussen zijn kleinste zeiltje had opgetuigd, Freddy en Jort. Ik had besloten mijn tactiek aan te passen en meer downwind te starten en vooral te proberen in de kleinere beachbreak wat golfritten te scoren. Dit bleek een goede zet zoals ik later vernam. Ik vond 2 tot 3 aardige golfjes waar ik wat mee kon doen zonder direct afgestraft te worden door hoge brekers en stroming. Springen was nog steeds volledig out of control dus daar focuste ik me niet op. Na 12 minuten varen was ik volledig leeg, en liep ik met mijn middageten de jurybus binnen om even niet gezandstraald te worden. Terwijl ik de volgende heat aan het bekijken was, zag jurylid Laurent me en zei hij tot mijn verbazing: “Je bent door, Stefan! Goede keuze om in de shorebreak te golfrijden!” Dusssss, ik mocht om 15.00 terug het water en wel tegen drie kleppers: Henri Kohlberg, de latere winnaar van DSOD 2025, Justin en local Rutger. Ik probeerde dezelfde tactiek als in mijn tweede heat maar ik was dermate overpowered dat ik al blij was dat ik door de branding kon “cruisen”. Ondertussen zag ik het bij het binnenvaren Henri een magistrale backlook landen. “Wat is windsurfen toch megacool!” dacht ik, hier op mijn “homespot”, met mijn buddies, in deze extreme condities, onder een strakblauwe hemel, wat kan ik me meer wensen! Helemaal leeg en happy stond ik een paar minuten later op het strand. Ik had het overleefd!! Daarna heb ik de actie van de echte helden gadegeslagen. Hoge forwards, extreem hoge backloops die kurkdroog geland werden, wave 360, dikke aerials, het volledige gamma aan moves dat je anders voornamelijk in de Worldcup ziet, werd door de finalisten perfect uitgevoerd in steeds brutere omstandigheden, wow! Het massaal aanwezige publiek genoot, er werd aangemoedigd, geholpen, becommentarieerd, maar bovenal met bewondering naar de strijders en hun actie gekeken. Ook tijdens de prijsuitreiking zat de sfeer er goed in en werd er nog gezellig nagekaart. En ja, de trofee voor Bad Luck ging volledig terecht naar Tonny, de foto van hem met zijn zeil volledig in flarden zou later die avond de social media kleuren! Wat later reed ik leeg maar voldaan naar huis. Met een groot bord pasta bekeek ik de foto’s die via social media die avond bleven binnenstromen. Damn, DSOD 2025 was one of kind! En hierbij dan ook een grote merci aan de organisatie, vrijwilligers, sponsors, fotografen en riders om dit event mogelijk te maken en vast te leggen!

de finale van Pim:

Aan het begin wist ik al dat het een zware opgave zou worden. Henri Kohlberg was de hele dag al ziek goed bezig en constant aan het varen.
Jordy van der Panne gooide er hoge, stijlvolle backies uit en radicale golfritten met stijl. Remko voer ook heel sterk en constant met mooie backies en golfritten. Kortom: werk aan de winkel. De wind trok in de finale nog eens vijf knopen aan, en hij was al hard. De harde wind in combinatie van 2-3 meter golf maakte het lastig de controle te houden. In het begin van mijn heat ging het nog redelijk. Ik stickte een stalled forward en een backie. Al snel voelde ik kramp in mijn bovenbenen en armen opkomen. Daarna heb ik nog van alles geprobeerd, maar elke sprong ging ik onderuit. Bij een backie vlak bij de kant had ik een slechte landing, maar kon ik gelukkig meteen weer waterstarten. Op dat moment kwam er een mooie set binnen. Ik pakte de laatste golf, kon er nog twee goede hits op maken wat een lekker gevoel gaf. Even later kreeg ik nog een mooie golf en ging ik vol voor een wave 360, die ik helaas niet stickte. Met die harde wind was het echt afzien en kon alleen maar hopen dat de andere finalisten net zo’n moeite met de omstandigheden hadden. Wat ik niet doorhad was dat de finale geen 12 maar 20 minuten duurde. Het groene lampje op de jurykar bleef dan ook knipperen en ben toen snel weer het water op gegaan en een poging nog wat golven te scoren.

And the winner is… Henri Kolberg

The contest is organised very cool, the people are all really passionate windsurfers and were happy that there were also Germans there. The spot in Domburg is tricky to ride if you’ve never been there before. There’s a lot of current there, especially with so much wind. In the warm-up, I went out with a sail that was too small because I underestimated the current and went for a ten-minute swim. But then I got into it quite quickly and found my rhythm with big stalled forwards and back loops. The wave rides are always a bit of a weak point for me, especially at an unknown spot. But in these extreme conditions it was all about safety and I think I still managed to put some pretty good turns into the waves. At some point my head started to calculate and I realised from the heat scores that I had a chance of winning if I kept going like this. But in the end you just have to ride it to the end… The tide came back in the final, there were really huge waves, strong currents and the wind kicked it up a notch. The final lasted 20 minutes and in the first 17 minutes I only had one backloop on the scoresheet, which I only just managed to get through. I couldn’t do anything else, I actually had problems going straight – it was just a bit too much to have any control at all. But somehow I managed to catch a few waves at the end and do a high stalled forward without even having a big wave on the take-off. A very, very nice end to a really cool day!”

Prijzen Slag

De aanmoedigingsprijs ging dit jaar naar Adriaan van der Kooij. Deze goozer is een windsurfer die al sinds 1990 meedraait. Adriaan had in het begin jaren 80 windsurf materiaal dat vaker kapot was dan heel. De rol duct tape was een standaard onderdeel van zijn equipment. Hij vertelde me een mooi verhaal over zijn twee dromen “windsurfen en een fietsreis maken over verschillende werelddelen”. Zo fietste hij met zijn fietskar vanaf Nederland naar Pozo waar hij tot 2010 verbleef. Een kerel met passie voor de sport die een Duotone Super Hero mee naar huis mocht nemen. Met dank aan Herman voor de sponsoring. Grappig is dat hij de dag erna op Ouddorp door zijn oude zeil viel en direct aan de gang kom met zijn nieuwe 3.7.

Remy Käller viel op doordat hij in zijn heat een mega hoge Cheese Roll sprong, waarmee hij niet alleen de aandacht trok van het publiek maar ook van de jury. Hij won de ubergeile Sick Trick hoodie en t-shirt.

De pechprijs ging naar onze Tonny. Hij presteerde het om als local in de paalhoofden te geraken en er met een versnipperd zeil weer uit te komen.
Bummer dude, maar hij hield er mooie “pechvogel” aan over.

Na de prijsuitreiking was er nog tijd voor een hapje en de nodige drankjes. De stemming zat er flink in en met een aantal locals en Wijk-ers zijn we nog afgezakt naar Kafe Domburg om de wedstrijd, onder het genot van pizza en Spa Geel, te “evalueren”. Eerlijk gezegd kan ik me de details niet heel scherp meer voor de geest halen, maar ik kan wel verklappen dat we volgend jaar weer een wedstrijd willen organiseren.
Rest mij nog onze sponsoren te bedanken want zonder hun inzet en betrokkenheid geen Slag om Domburg; Sportshop Domburg, Zwemer Watersport, Duotone, Sailboards Tarifa, Provincie Zeeland en gemeente Veere. See you all in 2026!

Patrick, Alwin, Kees, Joeri, Erik, Eelke, Marcel, Pim en Marius

Uitslag DSOD 2025

1. Henri Kolberg
2. Pim van der Borgt
3. Remko de Zeeuw
4. Jordy van der Panne
5. Jonas Handekeyn
6. Massimo Jonker
7. Robby de Wit
8. Remy Käller
9. Ingmar Daldorf
10. Kees de Krom
11. Rutger Westerterp 
12. Tim Gerdes
13. Wout Burman
14. Matthijs van Dijk
15. Coen Helming
16. Martijn van Sinderen
17. Kevin Mevissen
18. Peter van der Lugt
19. Leon Lukkien
20. Nick de Raeymaker
21. Justin van der Loo
22. Tigo Kort
23. Bjorn Vanoppen
24. Karel Martens
25. Xavier Royaux
26. Tom Verhof
27. Bart de Vries
28. Jurrien Perdok
29. Henry Rohlman
30. Stefan Sevens
31. Jelle Kajim
32. Tonny Hooftman
33. Arnold Pijl
34. Joshua Luyks
35. Adriaan van der Kooij
36. Jasper Dooijeweert
37. Niels van der Male
38. Freddy Remie
39. Marco Tax
40. Jort Kuipers
41. Marcel Pater
42. Eelke Ennik